Яшчэ з зімы Макар планаваў паставіць новы плот ад суседа, бо ягоныя куры, ліха на іх, так і пруцца ў агарод, так і лупяць жончыны грады. Няма ратунку. Праз дзень-другі Васіліна збіраецца сеяць гародніну, а тут… Скруціла яму паясніцу, ды так, што ні сесці, ні ўстаць, хоць крыкам крычы.
А дзянёк сонечны. За акном шапоча клейкімі лісточкамі бярозка. Макар пасадзіў яе ў той дзень, калі нарадзілася першая ўнучка. Цёплы вецер залятае ў расчыненую фортку, але мужчыну гэта не радуе. Гаспадар ён дбайны. Кожная рэч знае сваё месца. Любая работа ў радасць. Ды што цяпер рабіць?
У хату зайшла жонка.
— Ой-ёй–ёй, Васілінка! — застагнаў ён, лежачы на ложку. — Дай ты мне якіх лекаў. Трываць далей няма сілы. Хоць што-небудзь!
Выцершы рукі аб фартух, яна дастала ў аптэчку, выцягнула нейкую бутэлечку, падала Макару. Начапіўшы на нос акуляры, ён узяўся чытаць этыкетку.
— Так, «Настойка пярцовая»… Вонкавая… Але ж у яе тэрмін годнасці сышоў. Мусіць, вычхалася і ўжо не дапаможа? — звярнуўся ён да жонкі, але той і след прастыў. Вядома ж, вясна: столькі работы!.. Горш не будзе. Куды ўжо? Ат, вазьму на язык, — вырашыў Макар.
Здаецца, ён толькі дакрануўся да вадкасці, а так апаліла, так запякло, нібыта ад гарачай патэльні! Макар цёр язык рукавом, пасля рушніком, мыў вадой, што стаяла ў кубку…
— Добра пячэ, — прызнаў нарэшце, — значыць, можна і паясніцу лячыць. Быць таго не можа, каб не дапамагло!
Марна, аднак, спадзяваўся: ні ў той дзень, ні назаўтра яму не палепшала.
— Ну, чаго ты ляжыш ды стогнеш? — не давала яму спакою Васіліна. — Збірайся і едзь у бальніцу, а то я зараз хуткую выклічу.
— Яшчэ што прыдумала, — абурыўся гаспадар. — Я што, хворы? Сам дабяруся.
Лёгка было сказаць, ды няпроста зрабіць. Бальніца — далекавата ад вёскі, кіламетраў за дзесяць. Каб крыху зрэзаць шлях, паехаў праз лес. Ды на чым? На ровары, які трэсла на кожнай выбоінцы і на кожным карэньчыку! У Макара аж у вачах пацямнела. Змок, як мыш, пакуль дабраўся на месца. Потым доўга сядзеў у чарзе.
Калі нарэшце трапіў на прыём і расказаў, што баліць, лекар супакоіў:
— Не хвалюйся, даражэнькі, паратунак ад гэтай хваробы ёсць — гадамі правераны. Я зараз выпішу рэцэпт.
З гэтай паперкай Макар і пайшоў у аптэку, дзе яму падалі ў акенца… «Настойку пярцовую».
— Во ліха! — паскардзіўся ён аптэкарцы. — Мне ж гэтыя лекі Васіліна, мая жонка, «прапісала». І чаго я тады ў бальніцу пёрся, чаго ў чарзе тут сядзеў?..
У хуткім часе Макар ачуняў. Ці настойка дапамагла (свежая, прыдатная), ці тое, што пакруціў педалі, зрабіў добрую гімнастыку? Нездарма ж людзі кажуць, што рух можа замяніць чалавеку любыя лекі. А можа, рухавасці ды здароўя паддалі суседскія куры, што сквапна паглядалі на Васілінін свежа пасаджаны агарод?..
Хотите читать актуальные новости Ивья и Ивьевского района первыми? Подписывайтесь на наш Телеграм-канал по ссылке https://t.me/ivyenews
