Паэтычная гадзіна “Гімн роднай мове” адбылася ў раённай бібліятэцы 18 лютага. Удзел у ёй прынялі вучні 8 “А” і “Б” класаў Іўеўскай сярэдняй школы.
“Хто забыў сваіх продкаў – сябе губляе. Хто забыў сваю мову – усё згубіў” – словамі Уладзіміра Караткевіча распачалі сустрэчу бібліятэкары.
21 лютага ва ўсім свеце адзначаецца Міжнародны дзень роднай мовы. У далёкім для нас 1952 годзе загінулі 5 студэнтаў, якія змагаліся за наданне мове бенгалі статуса дзяржаўнай у тагачасным Пакістане, усходняя частка якога пазней стала незалежнай дзяржавай Бангладэш. Адзначаецца гэты дзень з 2000 года.
Сёння ў свеце шмат цудоўных моў. Адны з іх вабяць сваёй прыгажосцю і непаўторнасцю, другія – мілагучнасцю. Але ў кожнага чалавека ёсць толькі адна родная мова. Менавіта на гэтай мове ён размаўляе з роднымі, сябрамі, знаёмымі. І вельмі дрэнна, калі чалавек пачынае забывацца на сваю мову, не шануе яе. Для нас, беларусаў, роднай мовай з’яўляецца беларуская мова.
У фармаце свята ўдзельнікам прапанавалі акунуцца ў чароўны свет роднай мовы, паслухаць, як гучыць яна не толькі на ўроках, але і ў выкананні майстроў мастацкага слова ў бібліятэцы.
Была падрыхтавана спецыяльная выстава кніг па азначанай тэме.
Прагучаў верш Юрася Свіркі:
У нас сваiх хапае слоў
Крамяных,
росных,
васiльковых
Ад мурагоў i ад лясоў,
Ад светлых высяў жаўруковых.
У нас хапае слоў сваiх
Іх пазычаць няма патрэбы.
Ад чыстых даляў веснавых,
Ад глыбiнi ўлетку неба…”
“Словы роднай мовы выказваюць услых пяшчоту, ласку i каханне. Яны ад чысцінi снягоў і ад пялёсткаў беласнежных. Яны ўвабралi звон крынiц, шум лесу i дыханне ночы…” — так вобразна адзначыў паэт. І іх трэба разумець сэрцам!
Гаварылі вядучыя аб значнасці роднай мовы для духоўнага станаўлення чалавека. Аб яе пясняру — неўміручым Купале. Аб тых шчырых і ветлівых словах, якіх так шмат у нашым жыцці.
Вучням прапанавалі адгадаць шэраг беларускіх загадак і скарагаворак. Гучалі творы вядомых паэтаў і пісьменнікаў.
Чалавеку трэба шмат чаго ведаць. Трэба ведаць і іншыя мовы. Трэба ведаць культуру іншых народаў. Але, безумоўна, найлепш і найперш трэба ведаць ўсё роднае, ўсё беларускае. Трэба прыслухоўвацца да роднай мовы і ўбіраць усё самае цікавае, што засталося нам у спадчыну.
Калі хоць палова з тых 74 %, якія падчас апошняга перпапісу назвалі роднай мовай
беларускую, падумае пра яе лёс – значыць, не ўсё яшчэ страчана. Змешаная “трасянка”, або мясцовая дыялектная – гэта таксама наша мова. Яна паказвае на спрадвечнасць беларусаў на сваёй зямлі. Нашы бацькі, дзяды і прадзеды нямала зрабілі, каб беларуская мова была прызнана, як роўная, сярод іншых моў свету.
Нельга адчуваць сябе сапраўдным беларусам, грамадзянінам сваёй дзяржавы, калі не ўжываеш родную мову. Францішак Багушэвіч казаў: «Мова — гэта «адзежа душы». Няхай жа душа беларускага чалавека, нарэшце, апранецца ў сваё адзенне, сатканае з такой прыгожай, звонкай беларускай мовы!
А закончылася мерапрыемства словамі Змітрака Бядулі: “Не саромся, беларус, гаманіць па-свойму — на роднай мове бацькоў і дзядоў сваіх. Шануй сваю мову, шануй свае песні, свае казкі, звычаі і ўсё роднае — гэта спадчына дзядоў і вялікі нацыянальны скарб. Толькі тады цябе ўсе будуць шанаваць як чалавека, калі сам сябе будзеш шанаваць — калі не адкінеш свайго нацыянальнага ўласнага багацця. А першы скарб нацыянальны — гэта родная мова”.
Хотите читать актуальные новости Ивья и Ивьевского района первыми? Подписывайтесь на наш Телеграм-канал по ссылке https://t.me/ivyenews
Т.ГРЫКЕНЬ, загадчык аддзела абслугоўвання і інфармацыі ДУК “Іўеўская раённая бібліятэка” .
