Учреждение "Редакция газеты "Iўеўскі край"



Творчая гасцёўня. Антон Піліпчык прывёз у Іўе новы паэтычны зборнік

О людях... / Среда, 01 апреля 2020 14:10 / Прочитано: 896

Вершы з новага зборніка "Безбярэжжа"

Незабыўная хвілінка
"Люблю!.."
На кожным кроку чую.
Прыемна, нават акрыляе.
Але… Адным-адзін варкую.
Каб сэрцу ўспалымнець,
Іскрынка - ўсё не тая…
Ў душы жыве цудоўны, рамантычны вечар -
Далёкі майскі: зарападу блікі,
Вяночкам рук абхопленыя плечы…
І не гучыць "люблю" -
Ні шэптам і ні з рокатам,
Ды трапятліваю істотай адчуваю:
Мне - як шаўкапраду тутаваму
Ў кокане - лагодна, ўтульна, я ў душы спяваю…
Абое мы - нібыта тонкая былінка,
І на дваіх нас - Усясвет наўкола…
Вось тая, дарагая мне хвілінка
Ў ва мне не гасне. Аніколі…

Шчэ верас не адцвіў...

Змрачнае неба…
Сонцу - не прабіцца…
Шчэ верас не адцвіў, а восені - вянец?
Мароз. Сцяжынкі усхадзіліся кружыцца,
Сцяжынка да цябе - бялець…
Маркотна абсалютна…
Дзівосная плюхота
Агортвае зялёны ў бель прасцяг.
Паманіш да сябе - на снезе першым,
Што ў восені ў гасцях,
Мой след адзначыцца магутна…

Светла, мёдна…
Вось і май бушуе ў нашых душах!
Ў думках я - дзе ты, а ты - дзе я …
Светла, мёдна… Вельмі міла слухаць
Ад любові п'янага ў садзе салаўя…
Ў нас любоў таксама казачна зардзела
Фарбамі світанку над жыцця ракой,
Падаецца: ўся Зямля запела
З гэтае падзеі - простай і святой…
З сэрца ў сэрца хай крыляюць тайны
Самыя таемныя - не даюць нам звяць!..
Дні, гады старэчыя - не пара адчайная,
Маладым душой быць - нам не прывыкаць.

 
Сустрэча з творчым чалавекам - гэта заўсёды свята для душы. Таму што таленавітыя людзі маюць асаблівую аўру, якая запаланяе ўсё наўкол, і табе здаецца, што ўдыхнуўшы яе, сам нейкім чынам атрымоўваеш порцыю натхнення і творчай энергіі. Новы погляд на простыя рэчы, якія, здавалася б, ужо немагчыма перайначыць, цікавыя развагі аб месцы чалавека ў свеце, грунтоўны падыход да літаратурнай дзейнасці належыць паэту і празаіку, былому супрацоўніку рэдакцыі газеты "Іўеўскі край" Антону Сямёнавічу Піліпчыку, які днямі прыехаў, каб падзяліцца са сваімі землякамі - іўяўчанамі -новымі творчымі набыткамі - зборнікам вершаў "Безбярэжжа", які выйшаў нядаўна ў свет. Сустрэча з паэтам прайшла ў Іўеўскай цэнтральнай раённай бібліятэцы пад назвай "І пяе душа"...

Да гэтага аўтар выпусціў зборнік аповесцяў, апавяданняў і нататкаў "Пакуль сонейка заззяе…". А папярэднічаў яму зборнік вершаў "Лятуць восені, зімы, як і вёсны і леты…". Іх паэт і празаік таксама прывозіў іўяўчанам для знаёмства і ў падарунак. З усімі творамі аўтара можна пазнаёміцца ў бібліятэцы.
Антон Сямёнавіч друкаваўся ў цэлым шэрагу калектыўных зборнікаў "Галасы" (2002), "Іўеўшчына літаратурная" (2014), "У прыгаршчах Айчыны" (2015), "Пяшчота верасу" (2016), а таксама ў вялікай колькасці перыядычных выданнях, на літаратурных сайтах. На Мінскім трактарным заводзе яго рыфмоўкі гучалі ў флэшмобу "Беларусь мая".

Супрацоўнікі бібліятэкі Раіса Майсеенкава і Таццяна Козел, прадстаўляючы чытачам творчасць А. Піліпчыка, адзначалі, што яго творы напоўнены вялікай і неабдымнай любоўю да радзімы, у прыватнасці, да Іўеўшчыны, дзе ён пражыў трыццать шэсць гадоў (ураджэнец Шчучыншчыны, цяпер жыве ў г. п. Бярозаўка Лідскага раёна). Нездарма вершаваныя радкі аўтарства нашага калегі часта гучаць і на вялікіх раённых святах, і на маленькіх літаратурных імпрэзах.
"О, бацюхна-Нёман!.. З маленства чаруеш красой непаўторнай сэрца маё. То коціш ты вольна, то ў скрусе віруеш між пушчаў дрымучых, жытнёвых палёў…".
А. Піліпчык працаваў намеснікам галоўнага рэдактара, загадчыкам аддзела сельскага жыцця газеты "Іўеўскі край". Гаворыць, што ўсё жыццё - дзеля некалькіх радкоў у газеце. Затым пайшоў на заслужаны адпачынак. Аднак, мяркую, у творчых людзей адпачынку не бывае. Яны заўсёды ў пошуку, заўсёды на перадавой. "Жыву, як і раней было, калі працаваў у рэдакцыях: ні дня без радка", - гаворыць суразмоўца. Пра сваё пенсіянерства Антон Сямёнавіч піша з прысутнай толькі яму асаблівай іроніяй:
“Вольны птах я цяпер… На работу - не трэба, не густы, ды ўсё ж маю рубель…- не сяджу без вады, не без хлеба!..".

Паэтам можна стаць ці трэба нарадзіцца?
- Кожны можа быць складальнікам вершаў, - мяркуе паэт. - Аднак для гэтага павінны быць грунтоўныя веды не толькі ў літаратурнай дзейнасці, але і ўвогуле. А яшчэ - уменне бачыць незвычайнае ў звычайным, адчуваць душой і сэрцам падзеі і ўмела рэагаваць на іх.
А мне здаецца, калі першым могуць авалодаць усе, то другое - талент, якім адорваюцца адзінкі. Пра такіх кажуць: "Іх Бог пагладзіў па галаве".
Між іншым, наш калега пачаў пісаць вершы яшчэ ў пяцігадовым узросце, калі нават і ведаць не ведаў пра тыя рыфмы і рытм. Яго першы твор быў пра камічны вясковы выпадак, які абмяркоўвала ўсё наваколле. А ў хлопчыка Антона пераказаць яго атрымалася ў рыфмаванай форме. Хутка верш-гумарэска абляцеў усю вёску. Так наш герой упершыню адчуў на сябе ўсе пабочныя эфекты славы. Калі сур'ёзна, то ўпершыню верш "Беларусі" А. Піліпчыка быў надрукаваны ў шчучынскай "раёнцы", калі ён быў васьмікласнікам. "З першым лагодным матуліным словам, з ласкай, пяшчотай мазолістых рук, з зыркім жаданым сонцам вясновым, з песняй натхнёнай, што дорыць жаўрук, з гоманам родных палёў і разлогаў, з плёскатам ціхім сінеючых рэк - ты ў маё сэрца ўвайшла назаўсёды любай і самай найлепшай навек!".

Сапраўдную і моцную любоў да роднай мовы і літаратуры, да творчасці абудзіла ў тады яшчэ юнака настаўніца Марыя Сіланцьеўна Шаўчонак (цяпер вядомы паэт). Яна адразу заўважыла ў нашым героі задаткі будучага паэта. Пагэтаму і адправіла яго верш спачатку ў насценгазету школы, а затым ў "раёнку".
Пазней Антон Сямёнавіч стаў сам пісаць вершы, артыкулы і дасылаць ў раённую газету, скончыў школу рабселькораў. Аднак гаворыць, што звязваць сваё далейшае жыццё з журналістыкай не планаваў. Таму паступаў спачатку на настаўніка фізікі і матэматыкі, а калі першая спроба не ўдалася, вырашыў яшчэ адзін год падрыхтавацца і дабіцца пастаўленай мэты. Зрэшты, яго планам збыцца не ўдалося. Аб гэтым цяпер ён, вядома, не шкадуе. Бо яго жыццём і прызваннем стала журналістыка. Галоўны рэдактар шчучынскай газеты паклікаў юнака працаваць на адказнай пасадзе карэспандэнта аддзела сельгасжыцця практычна адразу са школьнай парты і не памыліўся, бо за ўсякую даручаную справу Антон Піліпчык браўся адказна, грунтоўна, з прысутнай толькі яму манерай дзелавітасці і якаснасці, і гэта пранёс праз усё жыццё. Нам, калегам, гэта відавочна.
Затым было паступленне на журфак БДУ, потым - служба ў арміі, работа ў астравецкай "раёнцы" і затым іўеўскай. І на працягу ўсяго жыцця нашага калегу суправаджала прага да літаратурнай дзейнасці.

Зборнік аповесцяў, апавяданняў і нататкаў "Пакуль сонейка ззяе..", з якім усе жадаючыя могуць пазнаёміцца ў раённай бібліятэцы, складаецца з двух аповесцяў, дзевяці апавяданняў і аднаго нататка.
Асаблівай ўвагі, на мой погляд, заслугоўвае аповесць " У водблісках несуцішнага зарава…", дзе галоўны герой Іван Патапчык з'яўляецца прататыпам людзей ваеннага пакалення, якім удалося перажыць жах-лівае і страшнае. Дзея аповесці пачынаецца з дзён новай гісторыі нашай краіны. Просьба нечакана патэлефанаваўшага дырэктара навучальнай установы дапамагчы прыняць ад гуманітарыяў з Еўропы дабрачынную дапамогу, вярнула Івана ў віхуру калатнечы таго ваеннага часу, дзе ён расказвае пра перажытае.
Вайна не абышла і сям'ю аўтара. Ад рук фашыстаў моцна пацярпела першая жонка яго бацькі, а дзяцей уратавалі суседзі. Параненая, пакалечаная, яна трапіла ў партызанскі атрад, крыху акрыяла, але падарвалася ад узрыву гранаты.
Антон Сямёнавіч нарадзіўся ў мірны пасляваенны час. Аднак гэта былі першыя гады без вайны, якая прынесла столькі болю і горычы кожнай беларуская сям'і. Таму ў збіральным вобразе Івана Патапчыка многія бачаць сваіх продкаў, аб чым паведамляюць аўтару.
Паэт і празаік асаблівае месца ў сваёй творчасці адводзіць самаму найлепшаму і светламу пачуццю - каханню.
"То з'явішся, то знікнеш, то радасная, то ў журбе, то забалочваеш усё, то - ані пікнеш… Здагадваюся я, здаецца, патрэбна што табе… Я чулы да тваіх настрояў. Ў істоце ўсёй тваёй, як на струне, я адзвінеў, я адстарголіў, і час ужо рашучым стацца мне. Мне варта быць, мабыць, зачыніцца на затворы, і не тырчаць, чакаючы, ў вакне.. З вышынь, як і зляталі, злятаці будуць зоры, але ж - не на мажоры ні табе, ні мне…".

Антон Сямёнавіч у пастаянным творчым гарэнні. Аб гэтым сведчыць і тое, што да друку рыхтуецца новае яго тварэнне. Пакуль гэта невялікі сакрэт. Але відавочна, што з-пад алоўка аўтара выйдзе штосьці неардынарнае і цікавае. З гэтым ён абяцаў абавязкова падзяліцца з іўяўчанамі. Будзем з нецярпеннем чакаць новай сустрэчы і новай порцыі творчага зараду!

І. БУТУРЛЯ.
С. ЗЯНКЕВІЧ (фота).

Читайте ещё:



Оставить комментарий

Ваше имя
Ваше сообщение
 
 

 

Считаете ли Вы, движение студенческих отрядов популярным?
Какой профиль студенческих отрядов Вы считаете самым популярным?
Выберите на свой взгляд плюсы студенческих отрядов, из предложенных

Способы оплаты

Наши соцсети

PDF-рассылка

Уважаемые читатели газеты «Іўеўскі край»!

Вы можете подписаться на электронную версию нашей газеты, представленную в PDF-формате. Газета будет высылаться на указанный вами адрес электронной почты  по вторникам и пятницам накануне выхода в печать. Подписаться можно, начиная с любой даты. Будьте первыми в курсе свежих новостей Ивьевщины!

СТОИМОСТЬ ЭЛЕКТРОННОЙ ПОДПИСКИ:

– на месяц – 2 руб.;
– на три месяца – 6 руб.; 
– на шесть месяцев – 12 руб.

Подробнее

Наши контакты

р/с № BY47BAPB30152768600140000000

ОАО "Белагропромбанк", г.Минск.
 Код BAPBBY2X,

УНН 500051130.

E-mail: pressa.ik@gmail.com

Тел/факс: (01595) 2-23-92

Наш адрес:
231337, Гродненская обл., г. Ивье,
ул. 1 Мая, 18

Ссылки


Ивьевский районный исполнительный комитет

 

 

Please publish modules in offcanvas position.