Учреждение "Редакция газеты "Iўеўскі край"



"Сцяжынку стаптала я, веру, да сэрцаў сваіх землякоў ..."

Культура и творчество / Пятница, 27 марта 2020 15:55 / Прочитано: 269

17 сакавіка я цэлы дзень правяла з пісьменнікам Галінай Міхайлаўнай Нічыпаровіч. Сумеснае чаяванне, гутаркі, чытанне вершаў, развагі на надзённыя тэмы, сустрэчы з дзецьмі. Доўга думала, як жа аб'яднаць столькі уражанняў адразу, каб далей расказаць пра гэтага чалавека? А потым зразумела: тэмай "Мудрасць шчодрага бабінага лета". Тонкая адчувальнасць і жаночая жыццёвая зоркасць, на мой погляд, адрознівае Г.М. Нічыпаровіч ад іншых.

А мудрасць яе заключаецца, здавалася б, у простых ісцінах, якімі яна падзялілася падчас двух літаратурных сустрэч з дзецьмі ў Іўеўскай раённай бібліятэцы і Іўеўскім яслях-садзе - пачатковай школе, так няхітра, шчыра, душэўна і даступна паднесеных, што яны не пакінулі нават кроплі сумнення ў сваёй справядлівасці і дакладнасці.

- Падарожжа ў кнігу пачынаецца праз яе прэзентацыю, - вітаюць ў бібліятэцы паэта. - Ці не тое, што жыве яна гадоў пяцьдзесят на Уздзеншчыне ў сяле Магільнае Мінскай вобласці - радзіме Я. Коласа, К. Крапівы, П.Труса, В. Шырко, маляўнічым кутку, - паспрыяла таму, што і сама стала пісьменнікам, з 2009 года - членам Саюза пісьменнікаў Беларусі?

- У мяне дзве маленькія радзімы, - павольна распавядае Галіна Міхайлаўна, - Хто гэтым можа пахваліцца? Вельмі сумую па сваёй першай радзіме на Іўеўшчыне. Маё дзяцінства прайшло ў вёсцы Грабава бакштаўскага краю. Пяць гадоў таму я прыязджала на вечар сустрэчы. Мне захацелася прайсціся па вуліцы роднай вёсачкі. "Сцежка дзяцінства будзе заўсёды клікаць". Набралася адвагі, зайшла ў некалі свой, а цяпер чужы двор, і доўга-доўга плакала каля роднай грушы, а ў душы цёпла было. "Мой край, я дыхаю табою ...". Па маіх перажываннях таго моманту неўзабаве з'явіўся верш "Настальгія". Там, дзе я жыву зараз, лясы як у Налібоцкай пушчы: распасціраюцца на шмат кіламетраў, густыя, прыгожыя. Такія ж былі ў маім дзяцінстве, з бацькам я часта хадзіла ў лаздунскія лясы па грыбы, ягады. Якія цудоўныя ўспаміны!

Вось так аб высокім - простымі словамі. Кожны з нас калекцыянер успамінаў. У дадзены момант гэты калекцыянер - Галіна Міхайлаўна, а мы разам з ёю пра любоў да малой радзімы задумаліся.

Даведка:

Галіна Міхайлаўна Нічыпаровіч узнагароджана дваццаццю дыпломамі і трыма граматамі (дзве рэспубліканскія, адна абласная). Сярод узнагарод - дыплом удзельніка расійска-беларускага праекта "Пад белымі крыламі", статуэтка пераможцы літаратурнага конкурсу Саюза пісьменнікаў Беларусі, прысвечанага 70-годдзю вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў і 70-годдзю Вялікай Перамогі.

У 2000 годзе ўступіла ў грамадскае літаратурнае аб'яднанне "Нёманец", у 2003 - у народны клуб паэтаў і кампазітараў "Жывіца" пад кіраўніцтвам Ірыны Карнаухавай. З 2009 года - член Саюза пісьменнікаў Беларусі, куды яна прыйшла з чатырма кнігамі: "Рамашкавае поле", "Непаседы", "Дар душы", "Дзіва дзівоснае".

У цяперашні час выдадзена 16 яе кніг. Вершы, проза, казкі, загадкі на беларускай і рускай мовах. З іх толькі тры для дарослых. Астатнія - для дзяцей. Выдавецтва Саюза пісьменнікаў Беларусі выпускае зборнікі, у якія ўваходзяць творы многіх аўтараў. Адзін такі зборнік названы радкамі з верша Галіны Міхайлаўны "Дакрануцца да світання".

А вось як Г.М. Нічыпаровіч пра гэта распавядае:

- Першыя пробы пяра былі яшчэ ў школе. Як гаворыцца, "пісала ў стол", нікому, акрамя сяброўкі, не паказвала свае вершы, нікому іх не чытала. І толькі калі рызыкнула адправіць на конкурс у газету "Зорка", аб маім захапленні даведаліся, таму што дырэктар выклікаў у кабінет, пахваліў і параіў пісаць далей.

І толькі праз гады з'явіўся мой першы верш у мясцовай раённай газеце. Потым ужо выходзіла прыблізна 12 твораў у год, у асноўным, для дарослых: вершы і гумар на тэмы радзімы, прыроды, кахання.

Я думала тады, што калі з сотні чалавек хоць бы двум спадабаюцца мае вершы, то я буду пісаць і далей. Часу не было ў той перыяд майго жыцця: сям'я, гаспадарка.

Пісаць па-сапраўднаму я пачала, напэўна, калі ў мяне з'явілі-ся ўнукі. "Не сумуйце, унучкі-лапачкі, вы гарэзы мае і пястушкі. Я на працы яшчэ, мае красачкі, сэрца з вамі заўжды, шчабятушкі". У мяне 6 унукаў і нават адзін праўнук. Гэта творчасць першапачаткова прызначалася ім. Яны натхнялі і падкідвалі тэмы.

Старалася, каб маё слова было даступным: чытаеш - і ўсё адразу зразумела. Каб дзеці лёгка запаміналі і вучылі на памяць вершы і загадкі.

"Зорка" друкуе гумарыстычныя апавяданні, за якія ў мяне ёсць дыпломы. (Гэта нядзіўна: іронію яе можна чэрпаць лыжкамі!). Ёсць дыпломы і за казкі. Частку кніг выдае наша мясцовая бібліятэка. Мае творы друкуе таксама газета "Іўеўскі край". За мінулы год, напрыклад, у агульнай складанасці было каля 32 публікацый.

У маі выйдзе дзіцячая кніга выбраных твораў, прысвечаная майму 70-гадоваму юбілею - своеасаблівы падарунак ад Саюза пісьменнікаў Беларусі. Яе кошт вагаецца ў межах 15-17 рублёў.

Дарэчы, на літаратурных сустрэчах я дару некаторыя свае кнігі чытачам. У 2019 годзе такіх сустрэч было 28.

Па словах М. Чаргінца, "кніжная выстава - экзамен для пісьменніка". Цікава ж, якія тэмы закране пісьменнік на літаратурнай сустрэчы.

З падлеткамі гаворыць пра зменлівасць лёсу, пра жыццёвыя праблемы і пра тое, як супрацьстаяць непрыемнасцям, знаходзіць у сабе сілы для гэтага. Дзеліцца нават такой сумнай падзеяй, як заўчасная смерць сына, якая пакінула глыбокі трагічны след у яе душы. Страчанае каштуе значна даражэй набытага.

- Аповед "Верасень майго жыцця" - пра тое, як шмат выпрабаванняў на працягу жыцця выпала менавіта на гэты перыяд года. Але беды не паставілі мяне на калені перад жыццём. Шмат думала і сказала сабе ў выніку: "Едзь цішэй і жыццё беражы". Пакуль ногі ідуць і галава цяміць - усё нармальна. Я не бяру, а аддаю энергію, радуюся чужой радасці, спачуваю чужому болю. Жыццё не спланаваць! Каронавірус? А чаго яго баяцца? Прыйдзе мой час - дык прыйдзе. Жыццё ж не спыняецца. Энергія ёсць ва ўсіх, толькі яе абудзіць трэба. "Ідзеш сцяжынкай сумнай і усё бачыш "."О, нябёсы, Вы дайце мне сілы боль трываць, несці горыч пакут, а куточак, што сэрцу так мілы, ахіне, зберажэ мяне тут".

У кожнага пакалення свая вайна. У мяне ёсць вершы на тэму вайны. Іх аснова - апавяданні бацькі. У маёй вялікай сям'і (тры сястры, два браты, якія памерлі ў час вайны) ніхто не пісаў, але бацька так шмат распавядаў гісторый з жыцця, што многія з іх паслужылі матэрыялам для разважанняў і, адпаведна, маёй творчасці. Дай Бог, каб не ведаць  тое, што выпала на долю  нашым бацькам і дзядам. Хай ніколі больш не прыйдзе гора на  беларускую зямлю. Лепш не бачыць вайны, а вось памятаць трэба, памятаць пра тых, хто загінуў, памёр ад ран або прайшоў яе дарогамі. "Вайны жахлівыя карціны…Не ў кніжках я пра іх чытала, а па расказах таты знала страшэнных дзён выскал звярыны…".

Вершаваныя радкі і словы Галіны Міхайлаўны быццам цягнуць душэўныя струны.

А потым пра каханне яна дыхае вершамі, поўнымі натхнення і прыгажосці. А як жа інакш? Бо прадчуванне вясны падобна прадчуванню кахання.

- Ваша сям'я - ваша падтрымка?

- Вядома, муж тэлефануе кожную гадзіну, калі я ў паездцы, хвалюецца, чакае. Ён мой першы крытык, яшчэ больш строгі, чым сяброўка. Яны ўдваіх падштурхнулі мяне калісьці ўступіць у Саюз пісьменнікаў. А там ужо пісьменнік Г.В. Марчук ацаніў маю творчасць. Ён падкрэсліў, што мае вершы лёгка кладуцца на музыку, таму што вельмі напеўныя, лірычныя.

Яшчэ ў мяне ёсць дочкі, з якімі мы жывём у адной вёсцы. З любой бядой, пытаннем, праблемай яны ідуць да мяне; патрэбны вялізныя душэўныя сілы, каб аказваць пастаянную падтрымку адзін аднаму.

Ранак лье святлом. Па дарозе ў Іўеўскі яслі-сад-пачатковую школу пацікавілася, пра што будзе сённяшняя сустрэча з малымі?

- Раскажу пра сябе, сваю творчасць. Буду загадваць загадкі. Паспрабую трымаць дыялог. Падабаецца сустрэча, калі бачу зацікаўленыя вочы. Падзялюся прыгажосцю, якую я назіраю. У аснову многіх маіх твораў ляглі назіранні за прыроднымі і жыццёвымі з'явамі. Я назіральнік. Таму "за кожным вершам - падзея або выпадак, за кожным радком - перажыванне або адчуванне". Парой пачую фразу, а ў галаве ўжо цэлая байка саспела. Заўсёды ў сумцы аловак і кавалак паперы. Я запісваю радкі, якія прыходзяць разам з натхненнем, дзе б у гэты момант ні знаходзілася. Люблю прыроду.

Мой падворак быў адзначаны дыпломам, калі ў нас праходзіў конкурс "Ветэранскі падворак". Пышна квітнеюць гіяцынты, крокусы, рамонкі, пралескі. З каменя і пластыка - няўяўнай прыгажосці фігуркі для саду.

І яна распавядае, чытае малым дзіцячыя вершы, казкі і загадкі пра прыгажосць і пышнасць усіх стварэнняў гэтага свету, горача ёю любімых, якімі яна захопленая і зачараваная.

І пачынае здавацца, што рамонкі прыклалі да душы, тыя самыя, з яе саду.

У ходзе гутаркі - урок: "Любі-це кнігу, больш чытайце!".

- Хіба можна параўнаць чытанне кнігі сапраўднай і чытанне электроннай кнігі? Я заўсёды вельмі любіла чытаць. У мясцовай бібліятэцы ўсе кнігі па два разы перачытала. Вершы любіла. У школу мы хадзілі пешшу, выходзілі з хаты рана, у 7 гадзін. І так 6 гадоў па 6 кіламетраў у Бакштаўскую школу і назад. Ці жарт? Я магла б заставацца ў дзядзькі, які жыў каля школы, але аддавала перавагу вяртанню дадому.

А потым яшчэ некалькі ўрокаў: "Загадкі трэба ўдумліва слухаць - і тады будзе іх лёгка адгадаць", "Любіце сваіх бацькоў, будзьце паслухмянымі ім!", "Люблю вершы на беларускай мове, а вы?". І ўрок ад дырэктара школы Аляксандра Аляксандраві-ча Раманюка, удзячнага за сустрэчу: "Дзеці, дзе знаходзяцца Бакшты? Бліжэй да Гродна ці да Мінска? У якім раёне? Там нарадзілася наша зямлячка, пісьменнік Галіна Міхайлаўна Нічыпаровіч! ".

Дзеці доўга не хочуць развітвацца з вядомым чалавекам.

- Раскажыце яшчэ пра сябе.

- 7 гадоў я працавала на хлебазаводзе, я і зараз пяку смачныя  булкі. На святы - абавязкова. Затым на працягу 30 гадоў маім нязменным месцам працы было паштовае аддзяленне.

Паштальёнам я была адказным: пераконвала своечасова і рэгулярна афармляць падпіску. Затрымалася надоўга, таму што мне падабаліся зносіны з людзьмі. "Сцяжынку стаптала я, веру, да сэрцаў сваіх землякоў. Нашу я не проста паперы, а радасць, надзею, любоў ... ".

"Кожны майстар калісьці быў аматарам", - пісаў Эмерсан. Але сёння мы гаворым Г.М. Нічыпаровіч: "Дзякуй за талент!".

Пісьменніца з'ехала, а мяне, нібы чалавека, які раптам прызнаў праўду і прыняў правілы Сусвету, яшчэ доўга бударажылі розныя думкі: і пра жыццё, якое яно глыбокае, прыгожае і прызначанае; і пра тое, што добрую кнігу ўспрымаеш сэрцам, нават калі ў ёй няма складаных сюжэтаў, рыфм і вобразаў; і пра тое, што ніколі не варта апускаць рукі ад стомы, наадварот, трэба любіць, верыць; і пра тое, што засталіся яшчэ ў нашай суровай рэальнасці такія цёплыя людзі, як Г.М. Нічыпаровіч.

І. Халява.

Фота С. Зянкевіча.

Читайте ещё:



Оставить комментарий

Ваше имя
Ваше сообщение
 
 

 

Считаете ли Вы, движение студенческих отрядов популярным?
Какой профиль студенческих отрядов Вы считаете самым популярным?
Выберите на свой взгляд плюсы студенческих отрядов, из предложенных

Способы оплаты

Наши соцсети

PDF-рассылка

Уважаемые читатели газеты «Іўеўскі край»!

Вы можете подписаться на электронную версию нашей газеты, представленную в PDF-формате. Газета будет высылаться на указанный вами адрес электронной почты  по вторникам и пятницам накануне выхода в печать. Подписаться можно, начиная с любой даты. Будьте первыми в курсе свежих новостей Ивьевщины!

СТОИМОСТЬ ЭЛЕКТРОННОЙ ПОДПИСКИ:

– на месяц – 2 руб.;
– на три месяца – 6 руб.; 
– на шесть месяцев – 12 руб.

Подробнее

Наши контакты

р/с № BY47BAPB30152768600140000000

ОАО "Белагропромбанк", г.Минск.
 Код BAPBBY2X,

УНН 500051130.

E-mail: pressa.ik@gmail.com

Тел/факс: (01595) 2-23-92

Наш адрес:
231337, Гродненская обл., г. Ивье,
ул. 1 Мая, 18

Ссылки


Ивьевский районный исполнительный комитет

 

 

Please publish modules in offcanvas position.